Ik herlas Dodenrit

zondag 19 november 2017


Elk jaar in het begin van november is het eiland Thisby volledig in de ban van de Scorpio Race. Ruiters proberen zich lang genoeg vast te klampen aan hun waterpaarden om de finish te bereiken. Sommigen overleven. Anderen sterven.
Sean Kendrick, negentien jaar, is viervoudig kampioen. Hij is een man van weinig woorden en als hij al angsten heeft, dan begraaft hij ze diep, zodat niemand ze kan zien.
Met Puck Connolly ligt dat anders. Ze zal als eerste vrouw meerijden in de Scorpio Race. Dat was nooit haar bedoeling. Ze is op geen enkele manier voorbereid op wat er staat te gebeuren.


Ongeveer vier jaar geleden ontdekte ik Maggie Stiefvader, en zij is nog altijd een van mijn favoriete auteurs. Dodenrit las ik al in 2015, maar sinds dien wilde ik hem graag een keer rond november lezen, omdat dit boek zich rond november afspeelt. Dit jaar was het eindelijk zover!

Het verhaal kende ik natuurlijk al, maar ik was een hele hoop alweer vergeten. Het verhaal speelt zich af op een eilandje genaamd Thisby, waarschijnlijk een fictief plaatste dat in of rond Schotland/Ierland moet liggen. Heel het eiland maakt zich klaar voor de Scorpio Races. Alle ruiters zijn mannen, en Puck is de eerste vrouw die mee doet.
Je zou het kunnen zien als een contemporary verhaal, maar met een snufje fantasie. Het is er wel, en ondanks dat het een erg grote rol heeft, is het niet zo erg aanwezig als je zou denken. Ikzelf vind dit erg tof.

Je leest vanuit twee perspectieven. Sean en Puck. Beide personages zijn totaal verschillend. Sean is erg stil , en wordt alleen gezien als er waterpaarden in de buurt zijn. Puck is juist anders. Ze heeft een mening en altijd een woordje klaar. Dit zou kunnen botsen, maar de twee trekken juist naar elkaar toe.
Ook de minder belangrijke personages waren interessant, en hebben een goed ontwikkelde karaktereigenschap. Zo heb je de broers van Puck, de baas van Sean, en nog veel meer mensen. Iedereen heeft een eigen en duidelijke stem.

Ik moet eerlijk toegeven, ik kwam er wat langzaam doorheen. Maggie heeft een heel gedetailleerde manier van schrijven. Ikzelf vind dit niet erg, maar het kostte me net wat meer tijd.
Haar gedetailleerde manier vind ik erg prettig. Het geeft zo veel meer diepgang aan het verhaal.

Dodenrit is een bijzonder boek die ik iedereen aanraad te lezen, want net zoals  Maggie al haar andere boeken, is dit erg uniek.


Titel: Dodenrit
Auteur: Maggie Stiefvater
Uitgeverij: Moon
Aantal pagina's: 380
Sterren: 4,5/5

Een reactie posten