Nieuwe kippen, Harry Potter en eenzaamheid

woensdag 6 september 2017




Mijn blog is geen boekenblog, maar ook niet echt een lifestyle blog. Ik schrijf veel over boeken, maar ik plaats ook vaak gedichtjes, schrijf brieven naar mezelf en anderen, en praat zo af en toe over hoe ik me voel. En ik had weer even zin om mijn hoofd leeg te maken, en mijn hart te luchten op mijn eigen plekje, mijn blog.




Sinds ik in België woon, en we de ruimte hebben, hebben we kippen. En ik vind het geweldig! Niet alleen zijn ze heel lief en gezellig, ze geven ook nog eens de lekkerste eitjes. Ik vind het heerlijk om zo af en toe hun rennetje in te lopen. Ze begroetten me altijd, en kijken me nors aan als ik hun eitjes mee neem. Daarbuiten zijn ze erg blij als ik ze vers water, of wat lekkers geef.

We hadden zes kippen. Stippie, Violet, Geertje, Advocaatje, Nugget en Ellie. Ellie was mijn kip, en ze was ontzettend lief. Helaas  legde ze nooit eitjes, maar dat vonden we niet zo erg aangezien we er toch al vijf per dag hadden. Helaas was het toch iets erger dan we dachten, want Ellie had legdarm. Dit betekend dat haar eileider afscheurt van de darm, en de eitjes blijven zitten. Dit bouwde zich op, tot ze een groot gezwel had. Toen we er achter kwamen dat ze veel pijn had, hebben we er voor gekozen om er een eind aan te maken. En ik had niet gedacht dat ik dit zo erg zou vinden.

Ik kreeg dus een nieuwe kip, en om mij niet het gevoel te geven dat we Ellie zouden vervangen, namen we er twee. Een bruine (links) en een grijze (helemaal rechts). Ik heb ze Poppy en Hagrid genoemd, en ze zijn beide heel lief. Hagrid zal zelfs de grootste kip van allemaal worden, en hier kwamen we pas achter nadat we haar zo genoemd hadden.
Ik voel me nog steeds heel rot om Ellie, maar deze twee kippen zorgen er voor dat ik me iets beter voel.



Als Potterhead wil ik elke keer dat er iets rondom Harry Potter gevierd wordt, iets speciaals doen. Deze keer besloot ik om op 1 september, de dag dat leerlingen terugkeren nar Hogwarts, het eerste boek weer te gaan herlezen. En ik weet niet waarom ik dit niet veel eerder heb gedaan! Ik heb de boeken maar een keer gelezen, vanaf mijn achtste. Ik herinner me niet heel veel meer van de eerste boeken, maar wel dat ik er enorm van genoot. En dat ben ik weer aan het doen.

Ik heb er voor gekozen om de geïllustreerde versie te herlezen, en dat is zo leuk! De illustraties maken het zoveel levendiger en ik ben er enorm van van het genieten. Ik kan ook echt niet wachten om de rest te gaan lezen. En omdat het nog jaren duurt voor de hele serie geïllustreerd is uitgebracht en ik ze in het Engels wil lezen zal ik denk ik naar de bibliotheek gaan.



Doordat ik chronisch ziek ben, en mijn wereld heel klein is heb ik regelmatig dipjes. Ik voel me eenzaam en rot, en heb maar weinig zin om dingen te doen.
Vooral nu voor iedereen het 'normale' leven weer begint, voel ik me erg eenzaam. Dit is ook de periode waarin ik me weer realiseer dat ik toch wat anders ben, dat ik niet naar school kan of gaan werken. En wat zou ik toch graag zo'n leven hebben.

Maar ik weet dat als ik me zo voel, ik moet gaan knokken om weer vrolijk te zijn. Gelukkig lukt me dit altijd wel. Soms duurt het wat langer dan anders, maar ik kom er wel. Ik kan altijd naar mijn boeken gaan om even in een wereld te verdwijnen, of een wandeling maken en mijn camera mee nemen. Mijn dieren zijn er voor mij, en een paar van mijn vrienden staan altijd voor me klaar. Ondaks dat ik kwetsbaar ben voor verdriet, ben ik sterk genoeg om er weer boven op te komen.


Hoe gaat het met jou?

Een reactie posten