Ik Geef je de Zon - Boek recensie

zondag 20 augustus 2017


 Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit


Als echte contemporary liefhebber had ik dit boek al tijden op het oog. Waarom ik het boek niet eerder heb aangeschaft weet ik niet, maar in juni heb ik hem eindelijk gekocht. Ik heb dit exemplaar overgenomen van een andere lezer en ik kon niet wachten om er in te beginnen. Iedereen had zulke lovende meningen en hij werd enorm aangeraden door Blossom Books zelf. 

Het enige minpunt was dat de hoofdstukken best wel lang waren, maar daar was ik eigenlijk best snel aan gewend want het verhaal was zo mooi!
Ik heb nog steeds het gevoel dat ik eigenlijk een heel groot gedicht heb gelezen. De woorden die werden gebruikt, hoe alles verteld werd en het verhaal zelf zorgen voor een prachtig totaal plaatje.
Dit zorgde er voor dat ik heel goed in het boek zat, en dat ik de tijd en de wereld om me heen even kon vergeten. Dit boek is een voorbeeld van waarom ik zo van lezen houd. 
Dit verhaal wordt vanuit twee perspectieven verteld, waardoor ik ook echt twee kanten van een verhaal kon lezen.
En ondanks dat er veel gebeurt, voelde dat niet altijd zo. Dit verhaal leefde heel erg in het moment en vertelde me vooral over de personages.

Noah en Jude zijn onze hoofdpersonages, en ze zijn een tweeling. Dit maakt hun band anders dan bij andere broers en zussen, en iets wat ik erg mooi vond om te lezen. Voor zover ik weet heb ik nog niet eerder over tweelingen gelezen, in ieder geval niet op deze manier.
Noah en Jude zijn heel anders. Waar Noah een introvert is, is Jude heel uitbundig. En door dat je wisselt van vertelperspectief is hun kijk op hun verhaal heel anders. Dit was echt heel interessant om te lezen, alsof ik twee verhalen las die uiteindelijk heel mooi bij elkaar komen.
Naast Noah en Jude leren we nog een aantal personages kennen. Oscar, Guillermo, Brian en nog een paar. Stuk voor stuk zijn ze mooi en ik zou graag meer over ze willen lezen.

Jandy Nelson heeft een bijzondere manier van schrijven, die soms misschien wat langzaam kan zijn. Maar dat komt omdat ze er zo'n kunstwerkje van maakt, en dat maakt het goed. Hoe ze de gedachtegang van Noah en Jude schreef was heel bijzonder, en heel realistisch.

Waar ik op hoopte heb ik gekregen, een mooi verhaal die nog wel een poosje bij me zal blijven. Ik Geef je de Zon is een van die boeken waar ik het meeste van houd, een boek waar ik veel voor kan voelen en veel over na kan denken.


Titel: Ik Geef je de Zon
Auteur: Jandy Nelson
Uitgeverij: Blossom Books
Aantal pagina's: 364
Sterren: 4,5/5

Een reactie posten