Nog even over de Kids of Appetite

vrijdag 5 mei 2017


Het is vast geen verrassing meer als ik zeg dat ik frakking veel van de Kids of Appetite houd! Dit boek betekend erg veel voor mij, en in mijn recensie vertelde ik al waarom.

Een kleine waarschuwing vooraf: er zitten spoilers en dit blogje. Dus als je KOA nog niet gelezen hebt zal ik deze post even overslaan


“We are all part of the same story, each of us different chapters. We may not have the power to choose setting or plot, but we can choose what kind of character we want to be.” 


De Kids of Appetite verteld het verhaal van Vic. Zijn vader is overleden aan kanker, en daar heeft hij nog altijd een hele hoop verdriet van. Hij heeft een enorme hekel aan de vriend van zijn moeder, al helemaal als hij haar plots ten huwelijk vraagt. Hij schrikt hier zo van dat hij het huis uit rent en de urn van zijn vader mee neemt. Als hij de urn opent komt hij een brief tegen, geschreven door zijn vader voor zijn moeder. Hierbij staat ook een lijst met uitstrooi inctrucies, maar Vic kan hier maar weinig uit halen. En hij wil het graag goed doen!
Op straat komt hij de kids of appetite tegen. Baz stelt hem twee vragen, en als Vic die goed beantwoord zullen hij, Zuz, Mad en Coco hem helpen. Door het boek heen komen ze er achter wat de plekken zijn waar Vic zijn vader uitgestrooid wil worden, en bij elke plek kom je meer over zijn vader te weten. Ergens deed hij me denken aan mijn eigen vader, Een man met een hart van goud die zielsveel van zijn familie houdt.

Maar buiten de zoektocht van de uitstrooi instructies is er nog een verhaal, namelijk die van de moord op Mad haar oom. Mad en Vic worden beiden verhoord, maar ze maken het de agenten nogal moeilijk. Het is in het begin vrij onduidelijk wat er nou precies gebeurt is. Maar hoe meer je leest, hoe duidelijker het wordt. Richting het einde, toen alle vragen beantwoord werden, vond ik het super spannend. Ik vond het echt heel sterk en goed geschreven!


 “I used to think love was bound by numbers: first kisses, second dances, infinite heartbreaks. I used to think numbers outlasted the love itself, surviving in the dark corners of the demolished heart. I used to think love was heavy and hard.
I don’t think those things anymore.” 

De dingen die ik enorm herkende aan het boek kwamen vooral door Vic. Hij verloor net als ik zijn vader toen hij veertien was. En net als bij mij kreeg zijn moeder een nieuwe vriend. Ik had echt een hekel aan hem in het begin, maar dat kwam vooral door het verdriet. En hij bewees dat hij een goede man is, en iemand die ik niet zou kunnen missen.

Vic luistert maar naar een nummer, een nummer waar zijn vader veel naar luisterde. Het is gek hoeveel de dingen waar mijn vader van hield nu voor mij betekenen. Dat zijn de dingen waardoor ik aan hem kan denken, de dingen die mij de mooie herinneringen laten zien. 

De laatste zin van het boek heeft misschien wel het meeste met mij gedaan. 'Ik laat pap los'. Dat raakte me recht in mijn hard, want ik herkende dit zo. Ik heb mijn vader ook losgelaten, maar dat betekend niet dat ik niet meer van hem houd of hem niet mis. Hij is er niet meer, maar mijn leven gaat hoe dan ook vader en ik kan er maar beter het mooiste van maken. Dat had hij ook gewild.

Voor ik dit boek las had ik volgens mij nog nooit van het Moebius syndroom gehoord? Jij ook niet? Die kans is erg groot. Applaus voor David Arnold om deze wat onbekende beperking wat meer aandacht te geven. Voor iemand met een onbekende beperking betekend dat veel. Dit laat ons weten dat er daadwerkelijk mensen zijn die bekend zijn met dit en er zelfs wat van weten.
Wat ik ook zo mooi vond aan Vic was dat hij wist dat hij nog geluk had, en het veel erger had kunnen treffen.

Vic is een grote inspiratie voor mij. Hij heeft misschien niet altijd juist gehandeld, maar hij deed dit alles uit liefde voor zijn vader. En dit maakt hem zo mooi, en zo echt. En daarom houd ik van hem.



"In that world: every faction left me alone.

In that world: I was not one seven-billionth of the planet’s population.

In that world: I was one-fourth of the planet’s population: it was Dad, the sopranos, and me.

In that world: we soared through the sky and clouds, above it all, not a care in the world, the most miraculous of gaggles, catching the soul of those rare, lovely heart-thinkers.
In that world: my wing was mended.” 

Zondag 23 april was het Yalfest, en David Arnold zou aanwezig zijn. Van te voren had ik al iets bedacht wat ik tegen hem wilde zeggen, en om er zeker van te zijn dat ik alles vertelde schreef ik ook nog een brief voor hem. Ook had ik een potje pesto voor hem meegenomen, omdat ik wist dat dat zijn favoriete eten is. Daar was hij dan ook erg blij mee!




Eenmaal in de rij begon het al te kriebelen, ik was namelijk best wel zenuwachtig. Al helemaal toen bleek dat Joost, Inge en ik heel de rij mochten over slaan omdat wij alleen voor David kwamen. Ik stond te trillen als een rietje, maar David was zo lief! Hij liet mij mijn verhaal doen, en riep 'no way!' toen ik hem de pesto gaf. Ik kreeg ook nog eens een knuffel, en hij maakte een foto van ons met zijn mobiel. En natuurlijk signeerde hij mijn boek! Ik kreeg ook nog een complimentje omdat ik washi tapes bij mijn favoriete stukken heb geplakt!


''And they lived, and they laughed... and they saw it was good!''

Soms kom je een boek tegen waar je verliefd op wordt. Dat kan komen omdat je vergelijkbare dingen hebt meegemaakt als de personages. of je vind het boek gewoon mooi. Het kan van alles zijn, maar je houd van het boek en hebt het in je hart gesloten.

Dat heb ik met dit boek! Ik houd er zoveel van en zal er nog veel vaker naar terug gaan!


Heb jij KOA al gelezen?

Een reactie plaatsen