Titans - Boek recensie

vrijdag 17 maart 2017



‘Ik zou kunnen winnen,’ fluister ik.
‘Er is niemand die dat zo graag wil als ik.’
Astrid kijkt al haar hele leven naar de races van de Titans. Deze mechanische paarden zijn onbetaalbaar voor het gewone volk, maar ze spreken des te meer tot de verbeelding. Wie wedt op de juiste ruiter kan al zijn schulden vereffenen. Astrids familie dreigt uit huis gezet te worden. Dan krijgt Astrid de kans van haar leven: meedoen aan de race! De races zijn vol gevaren en valkuilen… en durft ze haar leven toe te vertrouwen aan een supersnelle machine? 
Maar ís Vrijbuiter wel een machine? Of schuilt er ergens in dat futuristische stalen paard een vriend die Astrid beter begrijpt dan wie dan ook?



De eerste keer dat ik dit boek zag twijfelde ik een beetje. Het verhaal deed me erg denken aan Dodenrit van Maggie Stiefvater, en ik ben dol op dat boek. Of dit is nagedaan weet ik niet, maar de flaptekst lijkt er wel erg op. Een meisje dat voor haar gezin mee doet aan een paardenrace waarin ze nog geen ervaring heeft. Maar mijn nieuwsgierigheid nam het over, en ik begon er aan.

En ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld. Ik had er sowieso te veel van verwacht, maar toch hoopte ik op iets beters dan dat ik kreeg. Als eerste de schrijfstijl, het kwam een beetje rommelig over en ik had moeite om me er op te concentreren. Het ging een beetje van de hak op de tak, en ik kwam woorden tegen waarvan ik nog nooit had gehoord, en zinnen die veel beter konden. Ik moest vaak teruglezen om de zin nog eens goed te begrijpen voor ik weer verder kon. 

Ook de personages stonden me niet echt aan. Astrid is zeventien, maar het voelde voor mij alsof ze veertien was. Ik kreeg het gevoel alsof haar persoonlijkheid meerdere keren veranderde door het boek heen. In eens was haar koppigheid weg en accepteerde ze dingen die ze eerst belachelijk vond. 
Ik kon het gewoon niet zo goed met haar vinden, en ook niet met andere personages. Ze kwamen een beetje onrealistisch op me over, en dat vind ik erg jammer.

Het verhaal zelf is op zich wel goed, en verschilde achteraf nog erg van Dodenrit. Ik denk dat het af en toe wat eentonig was. De auteur heeft me niet kunnen overtuigen, en het niet realistisch kunnen laten lijken. Het was het hem helaas gewoon niet, en ik had meer verwacht. Vooral van het einde.

Maar toch, er waren ook wat puntjes die me bevielen. Mechanische paarden, daar heb ik nog nooit eerder van gehoord. En zelfs in het verhaal kwamen er nog onverwachte wendingen waar ik wel van kon genieten. 


Titel: Titans
Auteur: Victoria Scott
Uitgeverij: Young & Awesome
Aantal pagina's: 286
Sterren: 2,5/5


*Gekregen als recensie exemplaar

Een reactie plaatsen