Een gedicht over dansen en liefde

woensdag 23 november 2016






Ik dans en zweef op een strook van licht.
Mijn ogen zijn gesloten, mijn gedachtes niet dicht.
Er drijft een warmte zachtjes naar me toe.
vanuit het donker, streelt mijn gevoelens.
En ik weet niet hoe echt dit is.
Een droom of een wens,
een zoete herinnering of een prachtig mens.
Wimpers fluisteren verhalen zachtjes in mijn oor,
vingertoppen zoeken de mijne, ook al heb ik dat niet door.
Lippen smelten samen in een tedere kus,
ogen sluiten vluchtig als de vleugels van een mis. 
Even was je bij me, breekbaar als porselein.
Kort heb ik genoten, lang mocht het niet zijn.
Nu ben ik weer alleen, in mijn strook van licht.
Mijn ogen zijn nu open, mijn gedachtes dicht.





Een reactie plaatsen