Little journey trough my thoughts - Dag Plukje

zaterdag 19 december 2015






Woensdag 16 december moest ik helaas afscheid nemen van de allerliefste kat die ik ooit heb gehad.



Geboren zien worden

Wij hadden een kat, Polleke en ze was ontzettend mooi en lief. Wij wouden heel graag een nestje van haar, maar we wouden wel een dekkater uitzoeken. Helaas was Polleke het daar niet mee eens, en ze ging zelf op pad. En uiteindelijk was ze dus ook zwanger. Het was prachtig om te zien hoe haar buik groeide, en als ze bij je kwam liggen kon je de kittens ook voelen bewegen. En op 2 juni 2014, om zeven uur in de ochtend begon ze met bevallen. Ze liet het toe dat ik bij haar zat en ik heb alle vijf de kittens geboren zien worden. En Pluk werd als een na laatste geboren.

Mijn maatje

Het werd al snel duidelijk dat Pluk echt mijn kat werd. Als ik op de bank zat met mijn laptop, kwam hij altijd dicht bij me liggen. En dat bleef zo. Pluk zocht mij heel snel op, en ik kon alles met hem doen. En als ik iets deed wat hij niet leuk vond, kwam hij vijf minuten later weer terug. Pluk was echt mijn maatje, en hij was er altijd voor me. Vooral tijdens mijn depressie had ik erg veel aan hem. En waarom Pluk de liefste kat was? Eigenlijk weet ik dat niet precies. Pluk was er gewoon altijd, kwam altijd knuffelen en wist me op te vrolijken als ik het nodig had. Pluk was speciaal, en ik weet wel zeker dat hij een van de meest speciale katten van de wereld was.


Ongeluk 

Ongeveer tien weken geleden kwamen we er achter dat Pluk waas aangereden. In de week waar in woon mag je niet harder dan 15, en die persoon reed 40. Dat heeft me zo boos gemaakt.
Wij gingen meteen met Pluk naar de dierenarts, en daar kwamen we er achter dat hij een van zijn bekken had gebroken. De dierenarts vertelde dat hij zes weken nodig had om te genezen, en hij genas ook. Maar niet helemaal. Een tijdje eerder kwamen we er al achter dat hij incontinent was, dat houd in dat hij geen controle over zijn plas en poep had. Alles liep er dus zomaar uit, en voor niemand was dat leuk. Pluk werd wakker in zijn eigen plas, en wij moeste alles schoonmaken. Een vriend van mijn stiefvader gaf ons nog homeopathische medicatie, maar ook dat hielp niets.


Toch laten inslapen 

Uiteindelijk hebben er er toch voor gekozen om hem in te laten slapen, en dat was heel moeilijk. Ik dacht niet dat ik zou huilen, maar op het moment dat we vertrokken kwamen de tranen. Eenmaal daar werden we heel vriendelijk ontvangen en brachten ze ons naar een rustige ruimte. Ik mocht Pluk op mijn schoot hebben, wat ik heel fijn vond. Hij viel in slaap in mijn armen en kreeg uiteindelijk zijn laatste prikje. He was ook heel moeilijk om hem achter te laten, maar het was beter zo. Ik heb ook ontzettend lieve reacties van mensen gekregen. Voorlopig zou de pijn nog wel blijven, maar ook dat zal slijten. Pluk zal altijd in mijn hart blijven, en altijd mijn maatje blijven. Lieve Pluk, ik houd enorm veel van je en mis je enorm.









Een reactie plaatsen