Little journey trough my thoughts

zaterdag 19 september 2015


Ik ben iemand die over van alles en nog wat nadenkt, en dat zijn dan vooral kleine gedachtes die nergens op slaan (denk ik). Maar het lijkt me interessant om het zwart op wit te zien. Dus hier zijn mijn gedachtes.


Dus het is herfst (of bijna), en ik ben dol op de herfst. Veel mensen denken dat ik gek ben, maar ik houd enorm veel van de herfst. Het is mijn favoriete seizoen ik ik kijk er al heel lang naar uit. Het weer vind ik heerlijk, hoe de blaadjes kleuren en het getik van vallende eikeltjes en kastanjes als je in de bossen loopt. Ook het gekraak van dorre bladeren onder mijn laarzen en de geur van regen in e lucht. Ik kan de lichtjes in mijn kamer weer aandoen, want nu brengt dat nog meer sfeer. Ik trek mijn geliefde truien, wollen vesten en zachte sokken weer uit de kast en ben dus in principe een lopende bol wol. En het eten, oh! Boerenkool is mijn favoriete eten, en de mandarijntjes zijn er weer. En over een maandje kan ik weer pompoen jack o lanterns maken en dat vind ik zo ontzettend leuk!


Terwijl ik deze blogpost schreef ben ik even naar de supermarkt gefietst om wat dingetjes voor mijn moeder te halen. Ze vroeg of ik het zeker wist, en of het niet te vermoeiend was. Maar ik wou het erg graag, en stapte dus op de fiets (die iets te hoog voor mij blijkt te zijn). Nu is het nog geen vijf minuten fietsen naar onze supermarkt, een kort fietspad en je bent er. Nu is dat fietspad echt stom, want er zitten barsten en hobbels in waardoor je op je fiets stuitert. Maar dat terzijde. Nog voor ik op de helft ben (ongeveer een minuut) ben ik al kapot. Maar ik zet toch door, want ik wil het doen. In de supermarkt kan ik even op adem komen en op mijn gemak naar de spulletjes zoeken die ik nodig heb. Ondertussen vroeg ik nog of ik een vrouw in een rolstoel kon helpen, maar dat hoefde niet. Dus ik ging in de (lange) rij voor de kassa staan, nog steeds hijgend van het kleine fietstochtje. Ik krijg geen tasje, want die zijn alleen voor gebak. En dan stap ik weer op de fiets. Nu iets anders dan over dat stomme fietspad, wat gelukkig net zo lang duurt. En halverwege ben ik al moe, maar ik zet door. En eenmaal thuis laat mama weten dat ze trots op mij is, en ik plof op de bank om dit stukje te schrijven. Poeh poeh. Ik baal er wel van, want ik vind het heerlijk om te fietsen.


Ik denk dat heel veel mensen Tumblr wel hebben, of in ieder geval kennen. Ik was er best laat mee, maar heb het nu al ruim een jaar. En ik vind het super leuk. Leuke plaatjes, blogs en verhaaltjes. Ik vind het leuk om iets in te typen, nu typ ik vaak 'autumn' in, want ik wil leuke herfstplaatjes zien. En die reblog ik op mijn herfst blog die ik daar heb. Ik reblog vooral, maar schrijf af en toe ook iets (in het Engels) en post foto's die ik zelf maak.

Een reactie plaatsen