De Labyrint Renner bookreview

vrijdag 22 mei 2015





Ongeveer een jaar geleden hoorde ik over The Maze Runner, een nieuwe boekenserie wat mensen al gauw gaan vergelijken met The Hunger Games. Zelf vond ik het interessant klinken, maar niet interessant genoeg om het eerste boek te kopen en te lezen. Mede doordat het nog niet zeker was of er een Nederlandse vertaling kwam.
Uiteindelijk kwam die en ik kreeg steeds meer kriebels om hem toch te kopen, maar ik had nog een hele stapel boeken liggen. Toen ik die eenmaal had weggewerkt kwam mijn moeder thuis en ik begon enthousiast met lezen.

Maar o, wat ben ik teleurgesteld. Ik had zoveel meer verwacht hiervan. Het concept vind ik ontzettend gaaf, het is uniek en iets nieuws. Ik vond het leuk genoeg om verder te lezen, maar ik heb er lang over gedaan. Als er spannende momenten waren was dat al snel voorbij, en het aller spannendste  kwam pas op de laatste zestig รก vijftig pagina's. Ik wou hem perse uitlezen en heb mezelf eigenlijk een beetje gedwongen.

Mijn gevoelens hierover zijn een beetje dubbel. Want het verhaal vind ik geweldig, maar hoe het vertelt werd vond ik maar niets. Ik vond de schrijfstijl niet echt fijn en veel zinnen moest ik nog eens lezen om ze te begrijpen. Ik heb zelfs spelfouten gevonden en dat vond ik irritant. 

Maar toch wil ik deel twee lezen, want ik ben ontzettend nieuwsschrierig naar dat deel.

Ik raad het alsnog aan, omdat het een goed verhaal is.



Een reactie plaatsen